Hoe bevalt het Kobo Plus-abonnement?

GADGETS

Een boek als plantenbak gebruiken

INTERIEUR

Recensie: E. Sobels & M. Haverkamp – Babe, you got this

BOEKEN

Boeken 3

A.F.Th. van der Heijden – Tonio

Op de Eerste Pinksterdag van 2010 komt Tonio van der Heijden, het enig kind van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich, bij een verkeersongeval om het leven. Het is vroeg in de ochtend als hij, ter hoogte van het Vondelpark in het centrum van Amsterdam, wordt geschept door een auto. Hij wordt in kritieke toestand naar het Academisch Medisch Centrum vervoerd, waar hij diezelfde dag aan zijn verwondingen overlijdt. Tonio zal niet ouder worden dan 21 jaar. A.F.Th. van der Heijden doet het enige waar hij op dat moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken, schrijven.

Mijn mening over dit boek
Een boek schrijven over je overleden zoon. Moeilijker kan eigenlijk niet. Het is een aangrijpend verhaal geschreven vanuit de vader en helemaal waargebeurd. De vele slikmomentjes zitten er dus absoluut in. Je gaat door het boek nadenken over je eigen leven en dat van je dierbaren. Het kan door een stom ongeluk ineens afgelopen zijn. Ik ben zelf net 23 en de leeftijd van Tonio (21) dus al gepasseerd. Hoe langer je erover na gaat denken, hoe erger het wordt.

Tonio van der Heijden, BRON: Elitedead.com

Ook al is het een heel ontroerend verhaal, toch trok mij dit boek niet aan. Dit kwam niet door het verhaal, maar door de schrijfstijl. Ik hou gewoon niet van langdradige boeken en veel herhaling in een boek. En dit was wel het geval. Het boek heeft meer dan 600 bladzijden en na bladzijde 100 gaat het alleen nog maar over het verdriet en het rouwproces. Verschrikkelijk natuurlijk, maar dit had van mij ook wat korter gekund.

Ook werden er veel gebeurtenissen of quotes herhaald in het boek. Begrijpelijk, vanuit de vader gezien. Want als schrijver wil je natuurlijk zoveel mogelijk vertellen over je zoon over hoe geweldig hij was. Voor de lezer is het echter iets te veel van goede. Tenminste, uit mijn perspectief.

Een erg moeilijk boek om te reviewen. Zeker omdat het om zo’n pijnlijk onderwerp gaat en je het boek het liefst een tien wilt geven. Maar ik wil eerlijk blijven op mijn blog en geef het boek daarom een 6.5.

6.5

Dit boek is genomineerd voor de NS Publieksprijs 2012. Klik hier om te stemmen op dit boek! Je kunt je stem uitbrengen tot en met maandag 15 oktober 2012. Als je via deze link je stem uit brengt, maak ik ook nog eens kans op een jaar lang iedere maand een gratis boek!

Previous Post Next Post

Dit vind je misschien ook leuk

10 reacties

  • Reply Kim

    Tsja, ik vond de cover altijd wel mooi maar heb nooit de achterkant gelezen. Nu weet ik eindelijk waar het over gaat. Maar mij zou het ook niet trekken. Wel knap dat je als vader een boek kan schrijven over je overleden zoon, heftig!

    22 september 2012 at 05:42
  • Reply staartje

    van der H schrijft net makkelijk. Het zijn wel mooie zinnen. Eens wil ikdit nog eens lezen

    22 september 2012 at 07:59
  • Reply Jonne

    Dit lijkt me een erg gevoelig boek. Bedankt voor de review, ik snap dat deze lastig was te maken!

    22 september 2012 at 13:30
  • Reply Leonella

    Ik zag die foto en dacht huh, oscar wilde op de voorkant? De foto lijkt er precies op!

    Het boek klinkt wel aangrijpend, maar niet aantrekkelijk. Volgens mij is dit typisch zo’n boek waar je in de juiste stemming voor moet zijn.

    22 september 2012 at 20:39
  • Reply Anneke

    De voorkant van het boek trekt mij totaal niet en daardoor heb ik ‘m nooit gelezen.

    22 september 2012 at 20:46
  • Reply Marieke

    Ik wil hem wel eens lezen. Ooit, als hij een beetje minder duur geworden is. Of als ik hem eens kan lenen ofzo.

    24 september 2012 at 10:25
  • Reply NailTalk

    Lijkt me echt een emotioneel, heftig boek. Dan kies ik liever iets wat me niet zo snel van slag raakt 😉 Wel mooi dat de schrijver zo dit proces op papier heeft gezet!

    24 september 2012 at 13:44
  • Reply Michelle @ The World is a Book

    Ik heb het boek al maaaanden thuis liggen, maar ben er nog steeds niet in begonnen. Lijkt me inderdaad zo emotioneel.

    30 september 2012 at 01:10
  • Reply Karin

    Misschien moet je eerst zelf een kind (gehad) hebben, om dit boek en deze vader te kunnen begrijpen. Ik vond het een mooi boek, leuk om te lezen wat er allemaal aan voorafgegaan is, hoe hij zijn vrouw ontmoet heeft enhoe lang het duurde voordat zij een kind wilde. Hier en daar wordt het wat filosofisch als hij zich afvraagt waarom dit kind op aarde gezet is als het maar zo kort mocht leven. Het enige storende vond ik dat hij zich van het begin tot het eind zo schuldig voelt voor het sterven van zijn zoon. Dit wordt nergens gerelativeerd en blijft heel sterk aanwezig, misschien een soort vaderinstinct? Het gevoel dat jeje kind altijd moet beschermen ook al is hij al 21 en het huis uit?!

    1 november 2012 at 22:32
  • Laat een reactie achter