Our Location
304 North Cardinal St.
Dorchester Center, MA 02124

Toen ik begon aan Ik ben Eleanor Oliphant wist ik dat dit verhaal voor mij twee kanten op kon gaan: of ik ging dit fantastisch vinden of ik las een feelgoodroman waarbij het verhaal ontzettend voorspelbaar zou zijn. Toch sprak de achterflap me wel aan en besloot ik het boek afgelopen week (in de zon én in de regen!) een kansje te geven.
En oooh wat vond ik dit boek fantastisch om te lezen. Hoofdpersoon Eleanor leek een beetje op de vrouwelijke versie van Don Tillman uit het boek Het Rosie Project: een tikkeltje sociaal onhandig, maar wel een hoofdpersoon waar je vanaf het begin van gaat houden.
Ze heeft ontzettend veel meegemaakt in haar leven en hoe verder ik kwam in het boek, hoe meer ik over de gebeurtenissen in haar jeugd te weten kwam. Dat maakte het geen feelgoodroman (waar ik dus niet zo van hou). Ik was verrast!
Niet alleen was ik verrast over de bijzondere levensloop van Eleanor, ook vond ik dat er een boodschap schuilging achter deze grappige hoofdpersoon. Je eerste indruk van haar is dat ze een tikkeltje vreemd is (sociaal onhandig) en daardoor ook behoorlijk eenzaam. Maar dat bleek eigenlijk heel logisch te zijn bij haar situatie. Als je het boek dichtklapt begrijp je haar veel beter en hoop je dat ze haar leven kan veranderen.
De schrijfster wil dus volgens mij laten zien: laat je mening niet afhangen van een eerste indruk, maar probeer je eens in anderen te verplaatsen. Misschien zit er wel een verhaal achter het ‘rare’ gedrag van je buurman of collega. Wat mij betreft heeft de schrijfster dit fantastisch neergezet en raad ik dit boek zeker aan om eens te lezen!
