MINI-REVIEW: Marcus Kliewer – Vroeger woonden wij hier

Waar gaat ‘Vroeger woonden wij hier’ over?

Charlie en Eve kunnen niet geloven dat het oude, pittoreske huis in de bergen dat ze net hebben gekocht zo spotgoedkoop was. Dan staat er op een dag een man voor de deur. Hij zegt dat hij vroeger in het huis woonde en wil het zijn gezin graag laten zien. Zodra het gezin binnenstapt, begint een reeks onverklaarbare gebeurtenissen. Wanneer Charlie verdwijnt, verliest Eve haar grip op de realiteit. Is er echt iets mis met het huis of zit het allemaal in haar hoofd?

Ik wist niet meer of ik bang moest zijn voor hen, of voor mezelf

WAT HEB IK NET GELEZEN? Het eerste deel is ronduit naar: er gebeurt misschien niet eens zo heel veel, maar toch word je er onrustig van. Je voelt dat er iets niet klopt, maar je kunt er de vinger niet op leggen. Dat maakt het sterk én onrustig.

In het tweede deel slaat het compleet om. Het is ineens pure horror en daar moet je wel van houden. Het is niet alleen maar spannend, maar ook echt angstig. Ik zeg eerlijk dat ik dit heerlijk vond om te lezen. Even helemaal weg van de realiteit.

Dit kan ook komen doordat ik dit boek, na maanden weinig lezen, in één ruk uitlas tijdens mijn treinreis naar Berlijn. In tijden zat ik ineens weer helemaal in een verhaal en las ik het in twee dagen uit. Ik had echt zin om te lezen en dat heb ik in tijden niet meer gehad.

Vreemde documenten

En de documenten tussendoor? Die zijn echt vreemd en beangstigend. Ze geven het verhaal iets unieks en versterken het gevoel dat je langzaam de grip op de werkelijkheid verliest.

Toch vond ik het einde in eerste instantie een beetje tegenvallen. Je weet namelijk niet helemaal zeker of Eve nu liegt of niet. Maar juist dat maakt het achteraf ook wel weer sterk. Het laat je nadenken. Twijfelen. Terugbladeren. En dat is misschien wel precies de bedoeling.

Favoriete quote

Sommige huizen vergeten je niet, zelfs als jij hen probeert te vergeten.

Conclusie

Vroeger woonden wij hier is onrustig, beangstigend en in het tweede deel ronduit horror. Het leest vlot weg waardoor mijn leesplezier weer terugkwam. Al met al vond ik het een indrukwekkend boek. Perfect om even helemaal uit de normale wereld te stappen – mijn treinreis ging in ieder geval ineens heel erg snel voorbij.